Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις

Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις, λέει το τραγούδι….

Γιατί άραγε ο κόσμος να λέει τόσα ψέματα?

Γιατί νιώθει την ανάγκη να πει ένα ψέμα παρά την αλήθεια?

Ψέμα στο ψέμα….

Καλημέρα λες στον άλλον και δεν ξέρεις αν σου πει αλήθεια….

Πόσο πονάει αυτό όταν το ανακαλύπτεις…

Ποσό γκρεμίζεται ο κόσμος σου….

Πιστεύεις πάντα ότι όπως φέρεσαι θα σου φερθούν…

Γιατί έμαθες να επενδύεις στους ανθρώπους….

Έμαθες να βλέπεις μόνο το καλό…

Και να προσπαθείς…

Να προσπαθείς πάντα να τους έχεις ευχαριστημένους….

Να αδιαφορείς για τις ανάγκες σου…

Για τα θέλω σου….

Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να είναι καλά οι άνθρωποι σου…

Να προσπαθείς να κάνεις τον παλιάτσο μόνο και μόνο για να νιώσουν αυτοί καλά….

Και όταν ανακαλύπτεις τα ψέματα, είσαι και η κακιά…

Είσαι αυτή που δεν συμπεριφέρεται σωστά…

Είσαι αυτή που φταίει για όλα….

Μα γιατί τόσα ψέματα πια?

Γιατί ο κόσμος δεν αγαπαει την αλήθεια?

Γιατί πρέπει να σου πουν ένα ψέμα και όχι την αλήθεια… .σε γλυτώνει από πολλά η αλήθεια…

Από παρά πολλά…

Αλλά τόσο δύσκολο να την πει κάποιος….

Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις……

Που θα ακούσουμε μια αλήθεια, εάν ακούσουμε και δεν θα την πιστέψουμε…

Πώς να εμπιστευτείς τους ανθρώπους ξανά?

Πώς να γίνεις ανοιχτό βιβλίο σε κάποιον?

Αξίζει τον κόπο άραγε να είσαι αληθινός?

Αξίζει να είσαι διάφανος?

Αξίζει να είσαι το καλό παΐδι που πάντα πρέπει να νοιάζεσαι για τους άλλους?

Γιατί?

Για να σε πληρώσουν με ψέμα?

Για να νιώσεις ότι ήσουν ένα χαμένο πιόνι?

Γιατί?