Κουράστηκα να προσπαθώ…

Κουράστηκα να προσπαθώ…

Προσπαθώ για όλους και για όλα…

Βαρέθηκα να βάζω πάντα τον εαυτό μου πίσω….

Πάλι αδιέξοδος….

Πάλι να νιώθω το ίδιο…

Κενή….

Στην ζωή μου πάντα δεν ζητούσα πολλά…

Δεν ζητούσα μεγαλεία….

Το μόνο που αποζητούσα ήταν αγάπη, φροντίδα, στοργή…

Για αυτά πάντα πλήρωνα ακριβά το αντίτιμο…

Πάντα ξερίζωνα κομμάτια μου και τα μοίραζα σε ανθρώπους που πίστευα ότι θα με γεμίσουν…

Και αυτοί αντί να με γεμίζουν , με άδειαζαν ακόμα περισσότερο…

Ρουφούσαν από έμενα…

Και δεν με ένοιαζε….

Έλεγα ότι θα καταλάβουν τι είμαι…

Θα καταλάβουν τι τους δίνω…

Αλλά όσο έδινα πάντα ήθελαν και παραπάνω…

Ποτέ δεν έφταναν…

Και προσπαθούσα για παραπάνω…

Και έδινα και από το μεδούλι μου…

Και εκεί που έλεγα άδειαζα , εκεί έβρισκα λίγο ακόμα να δώσω…

Αλλά πλέον στέρεψα….

Νιώθω άδειο κουφάρι….

Ένα κουφάρι με δυο πόδια που περιπατάνε ασκοπα…ανούσια

Θέλω να γεμίσω πάλι….

Όχι για έμενα…

Για να μπορέσω να προσφέρω πάλι…

Για να προσπαθήσω να κάνω τους ανθρώπους γύρω μου, να νιώσουν λίγο καλύτερα…

Ανάμεσα στο στήθος μου νιώθω το κενό…

Αναπνέω κα νιώθω τον αέρα να πηγαινοέρχεται….

Λειτουργώ σαν υπνωτισμένη πια…

Έχω εγκαταλείψει την προσπάθεια…

Έχω αφήσει τον εαυτό μου ο καθένας να τον πηγαίνει όπου θέλει…

Όποτε θέλει…

Χωρίς να με νοιάζει….

Δεν με νοιάζει γιατί πολύ απλά …

Δεν μπορεί να πάρει κάτι από έμενα…

Τα έχουν πάρει όλα….

Ψάχνω και δεν βρίσκω τον καλό μου εαυτό…

Δεν υπάρχει πια…

Μου τον κατάστρεψαν….

Και με πονάει….

Έχουν καταστρέψει ότι καλό υπήρχε μέσα μου….

Τελικά μήπως αυτό είμαι?

Αυτό αξίζω?

Δεν βρέθηκε άνθρωπος να σταθεί διπλά μου…

Μήπως νόμιζα ότι είχα καλό και τελικά δεν είχα?

Μήπως αυτό ακριβώς αξίζω?