Το σύνδρομο της αγελάδας…

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα μου άρεζε να προσφέρω στους δικούς μου ανθρώπους…

Πρόσφερα τα παντα….είτε υλικά είτε έμψυχα πράγματα…

Έδινα…έδινα…έδινα ακόμα και όταν δεν είχα να δώσω έβρισκα και έδινα…

Όσο άδεια και κενή να ένιωθα πάντα έδινα από αυτά που δεν είχα…

Είχα όμως και έχω ένα πολύ κακό…

Όσα και αν κάνω στους ανθρώπους , θα έρθει η στιγμή που θα τα δώσω όλα μια και θα τα διαλύσω…

Όχι γιατί το θέλω…

Όχι ότι το κάνω επίτηδες…

Απλά έρχεται η στιγμή που “μπουκώνω”… χορταίνω από όλα και από όλους…

Και εκεί ……τα δίνω όλα μια και τα γκρεμίζω…

Η μάνα μου πάντα μου λέει ότι έχω το σύνδρομο της αγελάδας….

Κάνω χίλια καλά αλλά θα δώσω μια και θα ρίξω την καρδάρα με το γάλα….

Και γιατί να μην δεν το κάνω όμως?

Άνθρωπος δεν είμαι και εγώ?

Δικαιούμαι και εγώ να γκρεμίσω ότι η ίδια έφτιαξα, να μην με γκρεμίζουν πάντα οι άλλοι…

Δικαιούμαι να καταστρέψω ότι με αγάπη πρόσφερα και δεν το εκτίμησαν….